Verhaal 1 #Bad Beard Day

NOTE: deze tekst is geschreven toen het hebben van een baard nog geen mode was.

Het is nu ongeveer 5 jaar geleden dat ik mijn baard liet staan. Ik zal nooit meer vergeten hoe spannend het eigenlijk was om die keuze te maken. De keuze om voortaan met baard door het leven te gaan. Ik keek erg op tegen reacties en vragen. Toen ik mijn baard eenmaal liet staan voelde ik mij enorm bekeken. Het was nog niet eens een echte baard maar het voelde alsof ik een baard had tot mijn knieën. Achteraf lach ik mij rot om die paar lange stoppeltjes die mij zo bezig hielden. Als ik het vergelijk met de baard die ik nu heb, dan denk ik: “Waar maakte ik mij toen druk om?”.

Sobhaan Allaah (geprezen is Allaah) kan ik het allemaal nog herinneren alsof het gisteren was. Ik stond voor de spiegel en keek mijzelf in de ogen aan en besloot afscheid te nemen van mijn super-de-luxe scheerapparaat. Iets wat ik achteraf veel eerder had moeten doen.

Mijn baard en ik hebben meer doorstaan dan Tom & Jerry in twintig seizoenen.

Ik heb het niet makkelijk gehad. Ik kreeg vele commentaren en spottende vragen naar mijn behaarde hoofd gesmeten. Het vreemde is dat mijn baard nu vele malen groter is en ik die vragen zelden tot niet meer krijg. Ik begin ze bijna te missen. Ik kan mij serieus niet meer herinneren wanneer ik de laatste vraag of opmerking kreeg. Ik heb verschillende theorieën uitgedacht hoe dat nou eigenlijk komt. Hoe kan het dat ik toen met een kleine baard overspoeld werd met vragen en nu niet meer? Het antwoord zal ik nooit weten maar ik denk dat ik destijds een bepaalde onzekerheid uitstraalde waar dankbaar gebruik van werd gemaakt.

Nu sta ik alhamdoelillaah (Alle dank en lof aan Allaah) sterker in mijn schoenen en heeft het mij gemaakt tot wie ik nu ben. Waarschijnlijk straal ik nu een bepaalde zelfvertrouwen erover uit, waardoor men zich de moeite bespaart om mij op andere gedachten te brengen. Iets wat toen gelukkig al niet is gelukt en nu al helemaal niet! Mijn baard hoort bij mijn identiteit. Ik kan een leven zonder baard niet meer voorstellen. Ik ga er mee naar bed en ik sta er mee op. Ik speel er zelfs mee als ik mijn handen vrij heb. Met mijn vingers door mijn baard strelen is een verslaving geworden. Ik ben van mijn baard gaan houden en verzorg hem nog beter dan het haar op mijn hoofd. Tijdens ieder gebed dien ik in een reine staat te zijn. Ik ben dus in continue reinheid en dat betekend dat ik mijn baard tot wel 5 keer per dag was, verdeeld over verschillende dagdelen en soms zelfs nog vaker. Ik doe meer conditioner in mijn baard dan op mijn hoofd. Zoals ik zei ik hou van mijn baard en verzorg hem derhalve goed.

Maar waarom hou ik er eigenlijk zoveel van? Om die vraag te beantwoorden wil ik eerst vertellen waarom ik mij niet scheer. Een vraag die mij in het begin misschien nog wel vaker werd gesteld dan hoe het met mij ging, was: “Hoezo laat jij je baard groeien?!”.

Als we kijken naar de vraagstelling dan zien we dat daar de fout al zit. “Hoezo laat jij je baard groeien?”.

Ik doe dat niet! Dat gaat automatisch, ik hoef er niets voor te doen. Zelfs als ik slaap groeit het door. Ik hoef er niets voor in te nemen. Ik hoef er niet voor te betalen of enige inspanning ervoor te verrichten. Het is ook geen knopje wat ik in moet drukken, nee het gebeurt allemaal natuurlijk en gratis. Daarentegen doe jij iedere ochtend je best om er glad uit te zien. Je staat vroeger op om voor de spiegel uit te sloven. Geen één haartje mag zichtbaar zijn op je wang. Alles moet weg. Je offert niet alleen je tijd op maar je geeft er zelfs geld voor uit. Je spendeert geld om scheermesjes en scheerschuim te kopen. Of een duur scheerapparaat zelfs. Naast het feit dat het tijd en energie kost, kost het dus ook nog eens geld. Dus ik kan eigenlijk beter aan jou vragen waarom jij je baard scheert. Dat is een logischer vraag omdat het scheren van een baard inspanning vereist en het laten staan hoef je niets voor te doen.

Dus waarom scheer jij het eraf? Dat het meer verzorgd is, weerleg ik meteen met het minstens 5 keer per dag wassen van mijn gezicht incl. baard. Ik was mijn gezicht namelijk vaker dan een gemiddelde niet-moslim. Een ander veel gebruikt argument is dat een baard zogenaamd gaat jeuken. Dat is waar maar dat geldt alleen voor de eerste 3 weken max. 4 weken. Ik kan meer nadelen opsommen over het scheren.

Ohh wat had ik er een hekel aan om mijn gezicht te scheren. Niet het scheren zelf maar het effect daarna. Dat brandend gevoel. Vreselijk! Vooral als ik tijdens trainen ging zweten, dat geprikkel was een heerlijk gevoel, NOT. Of wanneer ik met mijn mouw langs mijn pas geschoren gezicht ging. Auch! Om maar niet te spreken over de sneetjes die ik bij het scheren wel eens opliep toen ik nog met mesjes scheerde. Ik weet niet of iedere man die zich geschoren heeft, zich hierin herkend maar ik kan die ervaring in ieder geval wel met jullie delen. Anyhow, ik heb alhamdoelillaah nooit meer dat brandend gevoel, geen bloedende huid, geen jeuk en ook geen ingegroeide haartjes!

De andere argumenten die door hen zijn genoemd, zijn niet benoemingswaardig.

-na dat gezegd te hebben, vertel ik nu waarom ik graag een baard draag-

Ik heb een baard altijd mooi en stoer gevonden. Als tiener al. Ik had op latere leeftijd pas baardgroei. Het is geen grap dat ik als tiener mijn webcam foto’s bewerkte met Paint en mij zelf een baardje tekende. Die baard interesse was er dus al vroeg. Maar de baardgroei kwam pas veel later. Het had ook even tijd nodig voordat ik die stap durfde te nemen. Ik was mij goed bewust van de zogenaamde maatschappelijke norm en de gevolgen nadien.

Op latere leeftijd nam ik de Profeten als rolmodellen net als andere dat bijvoorbeeld doen met Cristiano Ronaldo. Zij nemen dan bijvoorbeeld een Cristiano kapsel, daar ik liever ga voor de baard. Alle Profeten hadden namelijk een baard.

Verder wil ik mij identificeren als moslim. We krijgen veel verkeerde berichtgevingen via de media over de Islaam en ik wil graag tegenlicht geven door mij te identificeren als moslim en het tegendeel te bewijzen.

Iedere keer als ik in de spiegel kijk dan word ik eraan herinnerd dat ik een moslim ben. Het maakt mij keer op keer bewust wie ik ben en waar ik voor sta en dat het helpt mij ook. Op straat of in het verkeer of waar dan ook wordt ik er ook constant aan herinnerd. Ik zie er nu immers uit als een moslim en dien mij dan ook als een moslim te gedragen. Ik voel mij verantwoordelijk omdat ik een visiteplaatje ben voor de Islaam. Dat betekent dat ik een voorbeeldig gedrag moet vertonen, ook al moet ik daarvoor soms mijn oogjes sluiten en de situatie accepteren zoals die is. Ik ben er in ieder geval nog nooit door in de problemen gekomen. Het heeft mij juist verder gebracht. Ik heb nu veel eigenschappen ontwikkeld en de belangrijkste is toch wel geduld, een eigenschap die ik blijf ontwikkelen. Geduld is de sleutel tot succes.

Een bijkomend voordeel -niet dat ik het daarvoor doe- is dat ik serieuzer genomen wordt. Ook al staat niet iedereen achter onze Godsdienst, toch merk ik dat ik anders wordt benaderd. Vaker positief dan negatief.

En natuurlijk ook omdat het binnen de Islaam voor iedere (jonge)man met baardgroei verplicht is om zijn baard te laten staan. Waarom? Dat is een theologisch vraagstuk waar we geleerden voor hebben. Zij kunnen het vele malen beter uitleggen dan ik.

Een advies dat ik graag wil meegeven aan jongens/mannen die overwegen om een baard te laten staan maar nog niet helemaal durven. Kijk niet wat anderen ervan vinden, kritiek zal je sowieso wel krijgen. Je kunt overigens overal wel kritiek over krijgen. Doe daarom waar jij je goed bij voelt zonder dat je het goede gevoel laat beïnvloeden door anderen. Ik heb een hele ambitie opgeheven omdat ik wil zijn wie ik wil zijn. En nu heb ik een nog mooiere ambitie en ben gelukkiger dan ooit. Waarom? Simpel, omdat ik nu ben wie ik wil zijn. En doordat ik nu ben wie ik wil zijn kom ik nu alhamdoelillaah (Alle dank en lof aan Allaah) veel beter uit de verf.

 

deel het met je vrienden

Geef een reactie